É tempo de calacús

Andamos no tempo do Samaín, tempo no que corresponde baleirar algunhas cabazas e facer con elas a representación dunha oca caveira na que posteriormente se introduce unha candea acesa para colocala, escurecido o día, ben nos camiños, no peitoril das ventás, nas encrucilladas ou en calquera outra parte que sexa visible.

Sabemos de persoas de moita idade que lembran nos anos trinta e corenta do século pasado como, en lugares tan afastados entre si como Marín (Pontevedra) e Cangas de Foz (Lugo), con pequenas variantes, celebraban na noite do 31 de outubro este rito. Mesmo en ocasións colocábase a cabaza coa correspondente candea, diante da porta da casa da rapaza que era pretendida.

Non se sabe con seguridade a orixe desta celebración, pero é innegable a relación coa tradición dos pobos célticos que nesta data realizaban diferentes rituais que con pequenas modificacións chegaron ata os nosos días. 

Agora lida esta entrada e visto o vídeo xa estás en condicións de afrontar o rosco que tes na parte superior dereita do blog. Sorte!

Catro fotografías do Samaín

Supermercado Camuñas

Despois de moito pensar, discutir e decidir chegouse ao acordo de ir disfrazados de "Supermercado Camuñas".

Fixéronse, elixíronse e repartíronse as coplas --van a continuación-, deseñouse o cartel, pintouse e montóuselle a estrutura. Repartíronse os papeis que vai desenvolver cada un... agora xa só queda esperar que chegue a festa de mañá.

De momento aí van as coplas e as dúas fotografías do  cartel-anuncio que deu choio pero pagou  a pena.

COPLAS

Os que van de carniceiros 

dan filetes sen parar 

porque teñen moita carne 

e váiselles derramar. 

Corremos moito e rimos 

no Entroido de Galicia 

e primeiro Salvador 

daranos unha malicia.

  

O meu profesor de lingua 

chegou ao supermercado 

e como viu que era o noso 

comprounos un gran pescado. 

No noso supermercado 

temos un ferrero rocher 

que como ten moitos anos 

xa non se pode roer. 

Cando temos mercancía 

que non podemos vender 

antes que podreza toda 

darémoslla á de francés. 

Somos nós os de primeiro 

somos algo folgazáns 

non nos gusta traballar 

pero ímonos disfrazar. 

Vou facer unha empanada 

voulla regalar a Elena 

pra que nos quite o castigo 

e así dicir que es muy buena 

O noso Antonio de lengua 

chegou ao supermercado 

a por un xamón de cocho 

e levouno empaquetado. 

Os da clase de primeiro 

xa non paran de pensar 

porque ao supermercado 

non saben como chamar 

Os nosos panadeiros 

fixeron moito pan 

descoidáronse un momento 

e roubóullelo un can 

O noso supermercado 

éche o mellor de Friol 

Alí compra todo o mundo 

mesmo veñen do Ferrol 

As madalenas do súper 

din que as venden moi baratas 

para que estean máis ricas 

botámoslles matarratas

O Entroido

Aos poucos vénse achegando o Entroido e temos que prepararnos para recibilo e festexalo como se merece.

En principio sei que os supermercados deben poñerse a tremer pois en breve vailles saír unha dura competencia.

De momento tedes aquí unha presentación onde se fala do ciclo festivo do Entroido

Entroido

View more presentations or Upload your own.

Cantos de Nadal

Como vén sen habitual mañá día 20 de decembro a partir das 11 da mañá, o alumnado de 1º de ESO acompañados polas pandeireiteiras do colexio sairemos a cantar os reis. 

Os ensaios resultaron todo un éxito que esperamos quede confirmado coa actuación na vila.

Aquí deixamos unha imaxe dos nosos ensaios.

Sorte mañá e sobre todo a pasalo ben.

O Entroido

Chega o Entroido meus amigos,

pola pinta, ben se ve

perrucas, panos e gafas

decidístesvos poñer

Entrementres discorreron

coplas para o carnaval.

Algunha das que fixestes

a continuación xa van

Se subides para arriba

e baixades para abaixo

tede coidado amiguiños

non perdades o refaixo.

Hai unha alumna en primeiro 

que non para de bailar 

trae axouxeres á escola 

sempre nos dá que falar.

Son as catro, e a rapaza 

no lombo vémoslle xa 

a mochila ben pechada 

e a punto de liscar .

O meu irmán é pequeno 

nunca deixa de falar 

vou tolear da cabeza 

pois non o podo aturar. 

No colexio de Friol, 

hai moitas alumnas listas, 

que teñen que facer coplas, 

sen lles dar ningunha pista 

Eu entro na túa casa 

pero quéresme botar 

pegarasme co teu pau 

e na porta heiche mexar. 

Escapou unha galiña 

e agora non a atopei 

o galo canta por ela 

e eu non a deixarei. 

Co caderno dos exames 

vén aí a de francés 

e a Helena vén detrás 

pra que aprendamos inglés. 

Os do cole de Friol 

sempre están alborotando 

cando non van de paseo 

están sempre barullando 

Estas vacas tan leiteiras 

non me pacen ben na leira 

como no lles boto penso 

sempre me cagan na eira. 

Eu hoxe veño con traxe 

con garavata e horquillas 

camisa de terciopelo 

e como vou ben vestida, 

mesmo me tinguín o pelo 

Na clase ao noso alumnado 

moito lle gusta falar 

e os profes sempre nos din 

que nos é mellor calar. 

Teño unha na cabeza 

que non sei como rimar 

sei que trata de matracas 

tereime que espabilar 

O profe está alí sentado 

rifa a todos sen parar 

e nos rindo e xogando 

axiña vaise enfadar. 

Os alumnos de primeiro 

sempre andamos a falar 

co noso profe de lengua 

que non para de berrar 

O profesor de matracas 

sempre nos fai traballar 

cando te pilla falando 

pregunta : que fas rapaz?

Cos libros na man estamos 

aquí ven o profesor 

nós cos cadernos en branco 

e vén el co ordenador. 

Cando explica o profesor

hai un que non para quieto

entón o mestre pregunta

queres quedar sen recreo?

Coplas feitas pola clase de 1º de ESO. curso 2012-13 

Refráns, adiviñas e frases feitas

Refráns:

A castaña en agosto arder e en setembro beber

Sempre un porco ruín ha atopar boa castaña

Peticións ao cu, castañas ao cesto

Quen non te maña non come castaña

Castañas collidas, vellas ao souto!

Se non se ven os ourizos 

entre S. Antón e o S. Xoán 

as castañas aló van

Por San Martiño, castañas e viño.

Adiviñas

Alto me vexo

no meu capelexo,

soldadiños vexo vir

e non podo fuxir.

Altos padres,

capeludas madres,

fillos furafoles,

adiviña ti se podes.

Alto pico pote

vestido de xiringote,

cunha risada que botou

perdeu todo o que gañou.

 

Pínguele-Pínguele estaba pingando,

Fúnguele-Fúnguele estaba fungando.

Se Pínguele-Pínguele non pingaba,

Fúnguele-Fúnguele non fungaba.

Frases feitas 
 

Auga de castañas : Café frouxo.

Sacarlle ( a alguén) as castañas do lume: Axudalo para saír dunha situación comprometida.

Saír dun souto e meterse noutro: Solucionar un problema e meterse noutro

Facer un bo magosto: Facer un bo negocio

Unha cantiga

Non chas quero, non chas quero 

castañas do teu magosto, 

non chas quero, non chas quero 

que me cheiran ao chamosco. 

Do outro lado do río 

ten meu pai un castiñeiro, 

dá castañas en agosto, 

uvas no mes de xaneiro 

A castaña no ourizo 

quixo rir e rebentou, 

caeu do castaño abaixo 

mira que chasco levou 

As castañas son castañas 

os mamelos son mamelos 

e as rapazas de Cotá 

sonche amigas dos fornelos 

Indo polo souto abaixo 

escorrín nun ouriciño, 

ai que tres castañas levo! 

do souto do meu veciño... 

- Ábreme a porta Marica, 

que che quero dar castañas. 

- Eu a porta non cha abro, 

que ben sei das túas mañas

Un conto das castañas

Contan que alá nos tempos de Maricastaña, ían de camiño, xuntas e moi falangueiras, unha brasa de carbón, unha palla e unha castaña. 

Nesas chegaron ao pé dun río e como non sabían cruzalo puxéronse a pensar para buscar unha solución. A castaña –que era moi sabida -- propúxolles de xeito razoado o seguinte: 

-- Como a palla pode flotar na auga, eu subireime enriba dela e levarame nadando cara a outra beira do río. Logo volverá e poderá levarte a ti -- rematou dirixíndose á brasa. 

Á brasa e á palla pareceulles ben a idea e puxéronse á faena. E efectivamente, a castaña foi transportada pola palla sen ningunha incidencia digna de mención. 

Rematado o traslado volveu a palla pola brasa de carbón. Cando xa levaban máis de medio camiño feito, a pobre palla sentiu que o seu corpo queimábase pola calor que desprendía a boa da brasa. Tan molesta ía que, nunha sacudidura, guindou á brasa á auga. 

Na ribeira estaba a castaña vendo estas operacións e cando viu caer á brasa no río, deulle tal ataque de risa que non era quen de parar; tanto riu que acabou rebentando, 

As outras adoecidas, ao chegaren á terra ( a primeira chamuscada e a segunda apagada e enchoupada) botáronlle en cara á castaña o xeito de se rir delas cando estaban nun verdadeiro apuro. 

Pero cando se deron de conta que, por mor da risada, a castaña rebentara o seu pelexo, e que estaba completamente desfeita, compadecéndose dela foron na procura dun xastre para que lle puxese un mendo á castaña e así poder seguir camiño. 

O xastre non andaba sobrado de teas e atopou unha dunha cor un pouco máis clara que a paraza da castaña… pero como non había outra púxose a remendar o furado coa tea que tiña. 

Esa évos a razón pola que todas as castañas teñen un anaco un pouquichiño máis claro.